Seksuele intimidatie door mentor #realtalk


ENG: read Englisch here 

Zoekend, naïef en ambitieus was ik, toen wij elkaar voor het eerst spraken.

Ik wilde een documentaire maken en daaraan een duurzaam merk koppelen: hoe wist ik nog niet. Na enkele producenten, regisseurs en media figuren te hebben gesproken, stuitte ik op een middag op het LinkedIn profiel van Sam.

Mentor 55 en woonachtig in Singapore. Hij schreef boeken, had enkele films geproduceerd en runde nu een succesvol kleding bedrijf; kortom hij was precies dé mentor die ik nodig had om mijn plan werkelijkheid te laten worden.


Voor het eerst in mijn leven besloot ik in de LinkedIn dm te sliden.

'' Hey, In my search for a fellow producer and business (wo)man, your profile really stood out to me. I have the greatest respect for the achievements on your time line, hope we can briefly connect to discuss your specialties: producing and branding.''


Als ik dit nu terug lees krimpt mijn maag in een en kan ik mezelf wel voor m'n kop slaan: hoe kon ik zo dom zijn. Ik was veel te aardig; ik heb er gewoon om gevraagd.


''Hey Evi, thank you for your lovely message would be an honor to connect. I just really don't like how this chat works, please send me your number so we can jump to WhatsApp.'' Dankbaar voor deze kans stuurde ik mijn nummer en spraken we een uur over films maken, deze zelf uitbrengen en wat ik wel en niet moest doen. Hij stelde voor een 'echt' gesprek te voeren via Skype (Hij was voor werk in China en FaceTime werkt daar blijkbaar niet (??) dus gaf ik hem ook mijn email. We bespraken de meest strategische eerste stappen waarna hij meer persoonlijke vragen begon te stellen over de motieven achter de docu en over mijn leven, interesses en hobbies.


Goed gelovig als ik was, ging ik ervan uit dat hij dit alleen maar wilde weten om de verhaallijn van mijn film te verbeteren (de docu was immers nav een persoonlijke situatie tot stand te gekomen).

Hoewel hij mij vragen stelde, kreeg ik soms niet eens de kans te antwoorden aangezien hij honderd uit praatte over het succes van zijn bedrijf en de exclusiviteit van zijn leven.

Hallo trauma

Op een geven moment bood hij mij een droom functie binnen zijn bedrijf, met arbeidsvoorwaarden waar de president jaloers op zou zijn. Nu werd ik eindelijk wakker en voelde ik heel duidelijk dat dit niet klopt. Ik beloofde er overna te denken, maar wist al dat ik nooit iets van me zou laten horen.


Een half uurtje nadat ons gesprek was afgelopen belde hij terug (via Skype). Met het idee hem te vertellen dat ik het aanbod afsloeg, nam ik op.

Vijf lange minuten van small talk had hij nodig voordat hij besloot zijn broek uit te trekken en zich - full frame - af te trekken.

''WTF ARE YOU DOING''

Ik was boos, in shock en klikte niet snel genoeg weg om hem te tijd te geven mijn reactie te beantwoorden met:

'' Oh baby, you have to keep things open between us.''

Ik sloot af en blokkeerde hem gelijk op Skype, WhatsApp en LinkedIn. Denkend dat ik er hiermee vanaf zou zijn.

Hij stalkt en dreigt

Hoewel ik tijdens beide gesprekken buiten liep, met een sjaal tot aan mijn neus en ik, naar mijn mening, alleen beleefd aardig was geweest begon het schuld gevoel gelijk aan me te knagen.

sexuele intimidatie door baas / leraar / mentor

'' Het is mijn schuld, ik heb gelachen om dat grapje.

Ik heb gezegd dat ik dankbaar was voor zijn hulp.

Ik heb hem verteld wat mijn hobbies zijn.

Ik heb dit uitgelokt.

Het is gewoon mijn schuld.

Ik ben zo dom.''




Al snel begonnen de berichtjes binnen te komen, telkens nieuwe nummers en kanalen, telkens met een dreigendere toon.


Ik probeerde de berichtjes niet te lezen, voordat ik de nummers blokkeerde, maar als ik dat toch deed bevestigden zijn woorden mijn angst: ik wilde dit zelf, ik had er zelf om gevraagd, dit was mijn eigen schuld.'' Als een zombie ging ik door het leven, mijn sport hesjes werden verruild voor oversized vesten en waar ik eerst om elke grapje de slappe lach kreeg kon er nu alleen nog slap glimlachje vanaf.


Schat, ik moet je iets vertellen


Op een dag voelde ik me zo schuldig tegenover mijn vriend dat ik het besloot te vertellen.

Hij bozer dan ik had gedacht. Maar één ding had ik nooit kunnen voorzien: hij was boos op hem, níet op mij.


Al mijn argumenten voerde ik aan: de lach, de hobbies, de 'dankjewels'.

Maar hij was met geen mogelijkheid op andere gedachten te brengen: het was Sams schuld, alleen die van hem.

Ik voelde me opgelucht en begon het langzaam een plekje te geven.

Sam daarentegen accepteerde zijn verlies niet.


Instagram, Facebook, WhatsApp en zelf mijn website: hij bestookte me via alle mogelijke kanalen met dreigementen, liefdes verklaringen en alles daar tussen in.

Tot op de dag van vandaag heb ik nog nooit één letter terug getypt. Toch gaf hij niet op.



Online again

5 maanden na ons Skype gesprek werden de dreigementen serieuzer en besloot ik al mijn socials en site offline te halen.

Anderen wilde ik niet lastig vallen en dus hield ik alles voor mezelf. Het mag allemaal niet baten: hij blijft manieren vinden om mij te bereiken.

Hoe hij aan mijn veranderende contact gegevens blijft komen weet ik niet.

Nog eens twee maanden later besluit ik me niet langer te verstoppen, mijn Instagram, Facebook en site zijn weer live. In totaal is het nu 7 maanden geleden dat ik mijn eerste Skype gesprek met hem voerde en ik krijg nog steeds berichtjes, maar ze raken me niet meer. Ik heb het gevoel alles nu wel gezien te hebben en blokkeer heb zonder iets te lezen.

Waarom

Scheve blikken van de baas, twijfelachtige mailtjes van docenten, rond uit beledigende opmerkingen op straat; de normaalste zaak van de wereld.

Hoewel boven genoemd gedrag uiteraard ontoelaatbaar is heeft het me nooit echt geraakt: ''zo zijn mannen nou eenmaal.'' Als het erop aan kwam, toonde de mannen in mijn leven altijd respect voor de grenzen die ik aan gaf.

Maar deze ervaring heeft me geleerd dat dit lang niet altijd het geval is.

Ik besef me heel goed dat er niets is gebeurt en ik altijd 'veilig' ben geweest.

Toch heeft dit ontzettend veel impact gehad op mijn gemoedstoestand, vertrouwen in de anderen en nog belangrijker; in mezelf.


Mijn gedachten gaan uit naar iedereen die iets soort gelijks (of ergers) heeft mee gemaakt.

Op dit moment besef ik dat het niet mijn schuld is; dat hij volledig verantwoordelijk is voor zijn daden.

Deze gemoedstoestand gun ik iedereen.


Achteraf vind ik het schokkend om me te realiseren dat ik mezelf zo lang de schuld heb gegeven van iets dat volledig buiten mijn macht lag.


Ik ben mij bewust van de campagnes die van de dag rond seksuele intimidatie gevoerd worden, maar ik ben me ook bewust van het taboe, dat ondanks al deze moeite, nog steeds op dit onderwerp rust.

Mijn vriendinnen zou ik, met alle woorden die ik in mij heb, hebben duidelijk gemaakt dat hen hier niets te verwijten viel. Toch heb ik de schuld gelijk bij mijzelf neergelegd. Ik hoop dan ook dat wij in de toekomst objectiever naar dergelijke gevallen kunnen kijken en er betere manieren worden ontwikkeld dit te voorkomen of te bestraffen.


Ook hoop ik met heel mijn hart dat we in de toekomst de taboes rond dit onderwerp kunnen doorbreken zodat slachtoffers de schuld niet meer bij zichzelf neerleggen.

Thuis en op school is mij honderden keren verteld mijn shirt nooit voor de camera uit te trekken en ik vraag me nu af of dit ook zou zijn gebeurt als hij één keer zou hebben gehoord dat hij zijn broek aan hoort te houden...

 

Geschreven door

Evi Maalcke

IG: @evi.michelle

0 comments