Hoe ik bijna een burn-out had en wat ik daarvan heb geleerd (NL)

Een aantal jaar geleden was ik het liefst hele dagen de hort op. Ik sprak af met vrienden, ging naar school, danste vaak, werkte meerdere dagen per week en zag daarnaast ook regelmatig mijn familie. Ik was gek op het drukke leven dat ik voor mezelf gecreëerd had. Elke dag stond er weer iets anders op het programma en mijn agenda stond altijd vol met allerlei dingen waar ik naar uitkeek. Ik kon vaak niet wachten tot het weekend en als het zover was kon ik niet wachten tot het weer maandag was, want ik was ook helemaal gek op school. Ik weet het, niet de meest populaire hobby. 


Halverwege mijn studie ging ik werken bij een bedrijf waar ik mijn hart en ziel (eigenlijk gewoon heel veel tijd, maar dit klinkt dramatischer) in stopte. Ik was gek op het werk zelf en op mijn collega’s en al snel beklom ik de ladder naar een leidinggevende functie. Dit heb ik uiteindelijk anderhalf jaar gedaan en je raad het misschien al, maar daarna was ik op. Uitgeput. Ik had uren, dagen en maanden energie gestopt in dit bedrijf en daarmee mijn eigen lichaam en welzijn gesloopt. 

Het was voor het eerst dat ik extreme moeheid en desinteresse in het leven ervaarde. Ik bedacht me dat dit moest zijn hoe iemand met een depressie zich zo’n beetje moest voelen. En geloof me, het is fucking frustrerend. Het schooljaar was net begonnen en ik zat op dat moment in het derde jaar van mijn studie, stagejaar. Ik heb erover nagedacht om te stoppen of om later te beginnen, aangezien ik nog geen stageplek gevonden had en geen energie had om er tijd in te steken.



Dit waren compleet nieuwe gedachten voor mij, want ik heb het altijd heerlijk gevonden om te studeren. Bij toeval rolde ik toch bij een instelling naar binnen. 

Deze stage was dan ook het enige wat ik de aankomende maanden zou doen. Na een dag werken dook ik mijn bed in om een film te kijken of een boek te lezen. Ik ben meerdere malen uitgenodigd door vrienden voor feestjes en dergelijke maar ik had nergens zin in. Ik kon gewoon niet de energie opbrengen ervoor. Dit was ook het moment dat ik me een klein beetje zorgen ging maken over mijn mentale gesteldheid. Had ik een depressie? Een burn-out? Moest ik help zoeken? Ik had geen idee. En in alle eerlijkheid, ik had ook niet echt de motivatie om iets te ondernemen. Na enkele maanden begon ik een verandering te merken. Ik kreeg langzamerhand weer zin om iets te doen. Dit ging echt in hele kleine stapjes. Ik zag een uitnodiging voor een feestje en er kroop een kleine kriebel in m’n buik. Vaak had ik dan alsnog niet de energie om er daadwerkelijk heen te gaan, maar het sprankje motivatie was er. En dat was mijn houvast.  


Het is nu een jaar geleden dat ik me zo gevoeld heb en ik kan alsnog bijna niet geloven dat ik het zo ver heb laten komen. Ik heb mezelf voor de volle 100% aan mijn werk gegeven en ben bovendien regelmatig over dat percentage heengegaan. Zodanig dat het me een half jaar heeft gekost om er weer bovenop te komen. Zelfs nu heb ik er soms nog last van. Helemaal de oude ben ik nooit meer geworden, maar een belangrijk les heb ik er wel van geleerd. Namelijk hoe ongelooflijk belangrijk het is om voor jezelf te zorgen, maar misschien had jij deze les er ook al uitgehaald. Mij heeft het wat langer gekost. 


Hoe belangrijk het is om elke dag iets te doen waar je hart blij van wordt en waardoor die spanning in je schouders iets minder zwaar voelt. Kijk eens naar buiten en wees je bewust van de wind in de bladeren of een vogel die langs vliegt. Ga je wel eens met schemer de deur uit om een rondje te lopen terwijl je je favoriete nummer keihard aan hebt staan? Ik heb hier specifiek schemer neergezet omdat er dan niet zoveel mensen meer op straat lopen en je lekker mee kan dansen. Glimlach naar een vreemde die je onderweg tegenkomt (op gepaste afstand nu natuurlijk). Hoe voelt de grond onder je voeten als je ‘s ochtends die eerste stap uit bed zet?

We hebben allemaal wel de standaard dingen gehoord die we kunnen ondernemen om meer tot onszelf te komen, een gezichtsmasker op doen, een schuimbad nemen of een massage boeken. Maar er zijn ongelooflijk veel kleine dingen die je kunt doen die je een klein beetje geluk of blijdschap brengen, of die er alleen maar voor zorgen dat je je iets minder gehaast of druk voelt. Jij bent namelijk de hoofdrol in je eigen verhaal en je verdient het om de spotlight op jezelf te richten. 

Iedereen die ik ken heeft wel één of meerdere doelen waar ze naartoe wilt werken. We kennen het allemaal wel, die doelen die je opstelt aan het begin van het jaar en die je aan het einde behaalt wilt hebben. Je kent waarschijnlijk ook de statistieken daarvan en hoe vaak het iemand echt lukt om ze te behalen, die zijn verrassend laag. Een doel voor jezelf opstellen is een prachtige manier om een beetje richting in je leven te creëren, maar het zorgt alleen maar voor een gevoel van persoonlijk falen als je deze doelen keer op keer niet haalt. Ik ben door hard te vallen hierachter gekomen. 

Ik wilde mijn leven op een wat rustiger tempo laten verlopen door niet meer zoveel hooi op m’n vork te nemen en door meer tijd te nemen om om me heen te kijken. Zodoende ben ik begonnen met een aantal kleine taken bedenken die ik elke dag kon doen die me dichterbij de persoon brengen die ik zijn wil. Ik hoef van mezelf niet elke dag te denken aan de grote doelen die ik wil behalen dit jaar en in de rest van mijn leven, maar enkel aan een paar overzichtelijke activiteiten die ik dagelijks kan doen om er iets dichterbij te komen. Deze dingen kunnen van alles zijn waar jij blij van wordt. En voordat je het weet ben je weken, maanden of zelfs een heel jaar verder. Plotseling ben je stukken dichter bij waar je wilt zijn en bij je wilt worden.

Ik ben sinds mijn halve depressie (zo noem ik het maar bij gebrek aan een betere benaming) bewust mijn leven een stuk rustiger gaan benaderen. Ik hoef niet meer vijf dagen per week van mezelf te werken of elke uitnodiging van vrienden aan te nemen. Ik wil graag gelukkig en uitgerust zijn zodat ik de energie en de motivatie heb om de dingen te ondernemen waar ik diep vanbinnen onuitsprekelijk blij van wordt. En ik hoop dat jij dat ook doet. Ik gun het je. 



Michou is 21 jaar en studeert Social Work aan de HvA. Ze wil de wijde wereld zien en hoopt op een lang en gezond leven. Ze is gek op (en misschien wel een beetje verslaafd aan) lezen. Daarnaast kan je heel erg genieten van schrijven, dansen, cocktails en goed gezelschap.

0 comments